RASYONEL BİR SEÇİM OLARAK ÇOCUK İSİMLERİ TERCİHİ

Fethi NAS, Gönül ERDEM NAS

Abstract


20.yy’da yaşayan son ve en güçlü İslam Devleti olan Osmanlı Devletinin Birinci Dünya Savaşından yenik ayrılması ile onun toplumsal ve siyasal mirası üzerine kurulan Türkiye Cumhuriyetinde ise siyasal ve toplumsal örgütlenme modeli olarak Batılı ulus devlet anlayışı benimsenmiştir. Bu modele göre, ülke sınırları içinde yaşayan bütün insanların birliği ancak dinsel ve dilsel bir birliğin sağlanması ile mümkündür. Buradan hareketle Cumhuriyeti kuran kadrolar, Batılı toplumların yakalamış olduğu gelişmişlik düzeyine ulaşmak amacıyla ülke içerisinde köklü reformları hayata geçirmeye koyuldular. Nüfus mübadeleleri, ekonomik ilişkiler, din ve inanç, eğitim ve gündelik konuşma diline kadar çeşitli alanlarda İnkılaplar yapılmıştır. Fakat Osmanlı devletinin siyasal ve toplumsal yapısını oluşturan unsurlar birbirinden din, etnik yapı ve dil bakımından farklı özellikler taşımıştır.  Söz konusu İnkılaplar özellikle yüzyıllar boyunca Doğu ve Güneydoğu Bölgelerinde yaşamını sürdüren birçok topluluk açısından olumsuz yeni durumlar ortaya çıkarmıştır. Aynı durum Cumhuriyetin merkezi yönetimi için de söz konusu olmuştur. Cumhuriyet yönetimi Doğu ve Güneydoğu illerinde yaşayan insanların kamusal alanlarda ve hatta gündelik yaşantılarında Türkçe dışında diller konuşmaması konusunda yasal bir takım düzenlemeleri harekete geçirmiştir. Türkçe dışındaki dilleri konuşan kişilere çeşitli cezalar verilmiştir. Yapılmış olan araştırmalarda bu düzenlemelerden ötürü birçok kişinin çeşitli hizmetlerden faydalanamadığı ve doğup büyüdüğü yerlerden başka yerlere göç etmek zorunda kaldığı sonucuna ulaşılmıştır.

Zaman içinde merkezi yönetimlerin ve farklılıklara yönelik bakış açısının değişmesi ile kamusal alanda farklı dillerin konuşulmasının ve etnik özelliklerin temsilinin önündeki engeller azalmıştır. Fakat geçmişte yaşanan çeşitli olumsuzluklardan ötürü merkezi yapılar ve toplumun geneli ile bütünleşmek isteyen aileler ve bireyler kendilerine ekonomik, siyasal ve sosyal bakımdan avantaj sağlayacağına inandıkları seçimler yapma yoluna yönelmişlerdir. Bu seçimler arasında en belirgin olanlarından birisi çocuklara Türkçe isim koyma davranışıdır.

Çalışmada Mardin, Şanlıurfa ve Adıyaman’da önceden belirlenen yerleşim yerlerinde ilköğretim düzeyinde eğitim veren okullardaki öğrencilerin isimleri incelenmiştir. Çalışma sonunda etnik köken bakımından Türk olmamasına rağmen birçok ailenin çocuklarına Türkçe isimler verdiği sonucuna ulaşılmıştır. Türkçe isme sahip olan çocukların aileleri ile bu konuda mülakat yapılmış ve Türkçe isim tercih edilmesinin sebepleri araştırılmıştır. 


Refbacks

  • There are currently no refbacks.


............................................................................................................................................................................................................................

HOW DO YOU REGISTER and SUBMIT AN ARTICLE?

Registering and Logging in

Submitting an Article